تنظیمات فونت در ورد، آموزش کامل ابزارهای Font و قالب‌بندی متن

فهرست مطالب و زمان بندی ویدیو

تسلط بر تنظیمات فونت در ورد فقط برای زیباترکردن نوشته‌ها نیست؛ این ابزارها به شما کمک می‌کنند عنوان‌ها، نکات مهم، فرمول‌ها و بخش‌های مختلف سند را خواناتر و منظم‌تر نمایش دهید. در این آموزش از آکادمی پویا حیاتی، ابزارهای ساده و پیشرفته گروه Font را قدم‌به‌قدم بررسی می‌کنیم تا هم‌زمان با مشاهده ویدیو بتوانید آن‌ها را روی یک سند تمرینی اجرا کنید.

آشنایی با ابزارهای ویرایشی تب Home و گروه Font

بخش اصلی تنظیمات فونت در ورد در تب Home و گروه Font قرار دارد. در این گروه می‌توانید نوع و اندازه فونت را تغییر دهید، متن را ضخیم یا مورب کنید، زیر آن خط بکشید، رنگ نوشته را عوض کنید و از ابزارهای دیگری مانند بالانویس، زیرنویس، هایلایت و حذف قالب‌بندی استفاده کنید.

برای کار با بیشتر این ابزارها ابتدا باید متن موردنظر را انتخاب و سپس فرمان مناسب را اجرا کنید. اگر بدون انتخاب متن یکی از گزینه‌های گروه Font را فعال کنید، تنظیم انتخاب‌شده معمولاً روی نوشته‌ای که از آن لحظه تایپ می‌کنید اعمال می‌شود. بنابراین پیش از شروع، مشخص کنید قصد دارید متن موجود را ویرایش کنید یا قالب نوشته‌های بعدی را تغییر دهید.

روش‌های انتخاب متن، کلمه و پاراگراف

برای انتخاب بخشی از متن، نشانگر ماوس را در ابتدای آن قرار دهید، دکمه چپ ماوس را نگه دارید و تا انتهای بخش موردنظر بکشید. پس از رهاکردن دکمه، قسمت انتخاب‌شده مشخص می‌شود و می‌توانید تنظیمات فونت را فقط روی همان قسمت اعمال کنید.

• برای انتخاب یک کلمه، روی آن دو بار کلیک کنید.
• برای انتخاب یک پاراگراف، داخل آن سه بار پشت‌سرهم کلیک کنید.
• برای انتخاب یک عبارت یا چند خط، ماوس را از ابتدا تا انتهای محدوده بکشید.

انتخاب دقیق متن اهمیت زیادی دارد؛ زیرا ابزارهای Font فقط روی محدوده انتخاب‌شده اثر می‌گذارند. برای مثال، اگر می‌خواهید تنها یک واژه در عنوان پررنگ شود، همان واژه را انتخاب کنید، نه کل عنوان را.

انتخاب نوع فونت و تغییر اندازه آن

برای تغییر نوع فونت، متن را انتخاب کنید و سپس از کادر نام فونت در گروه Font، فونت موردنظر را برگزینید. می‌توانید فهرست فونت‌ها را باز کنید یا نام فونت را داخل کادر بنویسید. انتخاب فونت باید متناسب با کاربرد سند باشد؛ در یک متن اداری، خوانایی و هماهنگی اهمیت بیشتری از استفاده هم‌زمان از چند فونت متفاوت دارد.

در کنار نام فونت، کادر Font Size برای تعیین اندازه نوشته قرار دارد. پس از انتخاب متن، اندازه دلخواه را از فهرست انتخاب کنید یا عدد موردنظر را مستقیماً در کادر بنویسید. معمولاً عنوان‌ها با اندازه بزرگ‌تر و متن عادی با اندازه کوچک‌تر نمایش داده می‌شوند تا ساختار سند برای خواننده واضح باشد.

استفاده از Bold، Italic و Underline

گزینه Bold متن را ضخیم می‌کند و برای برجسته‌کردن عنوان‌ها، نام‌ها یا نکات مهم کاربرد دارد. کافی است متن را انتخاب و روی دکمه Bold کلیک کنید. میانبر این فرمان Ctrl+B است؛ با فشردن دوباره این میانبر یا کلیک مجدد روی دکمه، حالت ضخیم غیرفعال می‌شود.

گزینه Italic نوشته را مورب می‌کند. این حالت می‌تواند برای ایجاد تمایز میان یک واژه یا عبارت و متن اصلی استفاده شود. گزینه Underline نیز زیر متن خط می‌کشد. برای هر دو ابزار، ابتدا محدوده موردنظر را انتخاب کنید و سپس روی دکمه مربوط کلیک کنید. اگر لازم باشد چند ویژگی هم‌زمان داشته باشید، می‌توانید برای مثال Bold و Underline را روی یک عبارت با هم فعال کنید.

خط‌زدن متن با Strikethrough و Double Strikethrough

ابزار Strikethrough یک خط از میان نوشته عبور می‌دهد. این قالب‌بندی زمانی مفید است که می‌خواهید حذف یا تغییر یک مورد را نشان دهید، اما همچنان نسخه قبلی آن در متن دیده شود. برای استفاده، متن را انتخاب و روی دکمه Strikethrough در گروه Font کلیک کنید.

Double Strikethrough به‌جای یک خط، دو خط روی نوشته ایجاد می‌کند. این گزینه از طریق پنجره کامل Font در دسترس است. بعد از انتخاب متن، پنجره Font را باز کنید، گزینه Double strikethrough را فعال کرده و تغییر را تأیید کنید. برای بازگرداندن متن به حالت عادی نیز همین گزینه را غیرفعال کنید.

ایجاد زیرنویس و بالانویس در ورد

Subscript یا زیرنویس، نویسه انتخاب‌شده را کوچک‌تر و پایین‌تر از خط اصلی متن قرار می‌دهد. برای ساخت آن، عدد یا حرف موردنظر را انتخاب کنید و دکمه Subscript را در گروه Font بزنید. این ابزار برای بخش‌هایی از متن به کار می‌رود که باید پایین‌تر از خط نوشتار دیده شوند.

Superscript یا بالانویس، نویسه را کوچک‌تر و بالاتر از خط اصلی قرار می‌دهد. مراحل استفاده مشابه است: ابتدا نویسه موردنظر را انتخاب و سپس گزینه Superscript را فعال کنید. اگر نتیجه مناسب نبود، با کلیک دوباره روی همان دکمه می‌توانید حالت بالانویس یا زیرنویس را خاموش کنید.

هایلایت‌کردن و تغییر رنگ متن

ابزار Text Highlight Color مانند ماژیک عمل می‌کند و برای مشخص‌کردن نکات مهم مناسب است. ابتدا متن را انتخاب کنید، منوی کنار این ابزار را باز کنید و رنگ دلخواه را برگزینید. بهتر است هایلایت را فقط برای بخش‌هایی به کار ببرید که واقعاً نیاز به توجه دارند تا سند شلوغ و کم‌خوانا نشود.

برای عوض‌کردن رنگ خود حروف از Font Color استفاده کنید. متن را انتخاب کرده، فلش کنار این ابزار را بزنید و رنگ مناسب را از فهرست انتخاب کنید. تفاوت این دو ابزار در بخش رنگ‌شده است: Highlight پس‌زمینه نوشته را رنگی می‌کند، اما Font Color رنگ خود متن را تغییر می‌دهد.

ساخت Gradient برای متن

Gradient یا گرادیان باعث می‌شود رنگ متن به‌صورت تدریجی از یک رنگ یا طیف به رنگ یا طیف دیگر تغییر کند. برای ایجاد آن، متن را انتخاب کنید و از گزینه‌های مربوط به رنگ متن، بخش Gradient را باز کنید. سپس یکی از حالت‌های آماده را انتخاب کنید یا وارد تنظیمات بیشتر گرادیان شوید.

گرادیان می‌تواند برای عنوان‌ها یا نوشته‌های کوتاهی که باید از متن اصلی متمایز باشند استفاده شود. به دلیل تغییر طیف رنگ، استفاده زیاد از آن در پاراگراف‌های طولانی ممکن است خواندن متن را دشوار کند؛ بنابراین بهتر است نتیجه را از نظر خوانایی بررسی کنید.

حذف قالب‌بندی با Clear All Formatting

اگر یک متن دارای چند قالب مختلف است و نمی‌خواهید هر ویژگی را جداگانه غیرفعال کنید، از Clear All Formatting کمک بگیرید. ابتدا متن را انتخاب و سپس روی دکمه این ابزار در گروه Font کلیک کنید. با این کار قالب‌بندی‌های اعمال‌شده از محدوده انتخابی پاک می‌شوند و خود نوشته باقی می‌ماند.

این فرمان زمانی کاربردی است که متنی با رنگ، اندازه، ضخامت یا قالب نامنظم دارید و می‌خواهید تنظیمات آن را از نو انجام دهید. پس از پاک‌کردن قالب‌ها، می‌توانید فونت، اندازه و سایر ویژگی‌ها را به‌صورت یکپارچه روی متن اعمال کنید.

ورود به پنجره کامل تنظیمات فونت

همه گزینه‌های قالب‌بندی در نمای اصلی گروه Font دیده نمی‌شوند. برای دسترسی به تنظیمات کامل، متن را انتخاب کنید و روی فلش کوچک گوشه گروه Font کلیک کنید. پنجره Font باز می‌شود و گزینه‌های بیشتری برای کنترل ظاهر نوشته در اختیارتان قرار می‌دهد.

در این پنجره می‌توانید نوع و سبک فونت، اندازه، رنگ و تعدادی از جلوه‌های متنی را بررسی و تنظیم کنید. پس از انتخاب گزینه‌ها، تغییرات را تأیید کنید تا روی متن انتخاب‌شده اعمال شوند. میانبر Ctrl+D نیز پنجره تنظیمات Font را باز می‌کند و هنگام قالب‌بندی مکرر متن سرعت کار را افزایش می‌دهد.

کار با Small Caps، All Caps و Hidden

گزینه Small Caps حروف کوچک را با ظاهر حروف بزرگ اما در اندازه‌ای کوچک‌تر نمایش می‌دهد. گزینه All Caps نیز حروف را به شکل حروف بزرگ نشان می‌دهد. برای استفاده از هرکدام، متن را انتخاب کنید، وارد پنجره Font شوید و گزینه موردنظر را از بخش Effects فعال کنید.

گزینه Hidden برای مخفی‌کردن متن انتخاب‌شده است. پس از انتخاب متن و فعال‌کردن Hidden در پنجره Font، آن بخش به‌صورت متن مخفی در نظر گرفته می‌شود. برای خارج‌کردن نوشته از این حالت، متن را دوباره انتخاب کنید و تیک Hidden را بردارید.

تنظیمات Advanced Font؛ مقیاس، فاصله و موقعیت حروف

برای کنترل دقیق‌تر چیدمان حروف، پنجره Font را باز کرده و وارد بخش Advanced شوید. گزینه Scale مقیاس یا پهنای نمایش حروف را به‌صورت درصدی تنظیم می‌کند. تغییر این مقدار می‌تواند حروف را نسبت به حالت عادی فشرده‌تر یا کشیده‌تر نشان دهد، بدون اینکه لازم باشد نوع فونت را عوض کنید.

گزینه Spacing فاصله بین کاراکترها را کنترل می‌کند. حالت Normal فاصله معمولی را نگه می‌دارد، Expanded فاصله را بیشتر و Condensed آن را کمتر می‌کند. پس از انتخاب حالت Expanded یا Condensed، مقدار فاصله را در کادر مربوط تعیین کنید و پیش‌نمایش را بررسی کنید تا حروف بیش از اندازه از یکدیگر دور یا به هم نزدیک نشوند.

گزینه Position جای متن را نسبت به خط اصلی تغییر می‌دهد. حالت Normal موقعیت عادی را حفظ می‌کند، Raised متن را بالاتر و Lowered آن را پایین‌تر قرار می‌دهد. مقدار جابه‌جایی را نیز می‌توان از کادر مقابل این گزینه تنظیم کرد. این تنظیم با Superscript و Subscript یکسان نیست و برای جابه‌جایی کنترل‌شده‌تر موقعیت نوشته در تنظیمات پیشرفته به کار می‌رود.

آنچه در ویدیو گفته ام

در فصل به معرفی ابزارهای ویرایشی سربرگ Home می‌پردازیم. این بخش‌های مختلفی در این سربرگ وجود دارند که شامل بخش Clipboard میشن، شامل بخش فونت میشن، بخش ابزارهای پاراگراف که به این شکل گروه‌بندی شده‌اند تا ما راحت‌تر بتوانیم به آن‌ها دسترسی داشته باشیم. ابزارهای گروه Style و حالا Editing و Adobe Acrobat و Add-ins هستند که در فصل دوم کامل درباره تمام این ابزارها صحبت می‌کنیم. اما شاید مهم‌ترین بخش ابزارهای ما ابزارهای Font هستند که بسیار زیاد از آن‌ها استفاده می‌شود و این‌ها ابزارهای بخش Font هستند که می‌خواهیم درباره به‌طور کامل صحبت کنیم. وارد بخش ابزارهای Font می‌شوم. اینجا ابزارهای Font را به‌طور کامل برای شما نوشته‌ام تا بتوانم درباره آن‌ها صحبت کنم. اولین ابزاری که ما در گروه Font داریم، خود ابزار Font است. کاربردش چیست؟ با این ابزار می‌توانیم نوع فونت را انتخاب کنیم. فکر کنید من یک متنی را نوشتم. برای اینکه بخواهم فونتش را تغییر بدهم، باید متن را انتخاب کنم. یکی از روش‌های انتخاب متن این است که ماوس را به ابتدای متن ببرم، کلیک کنم و بکشم و بعد دکمه ماوس را رها کنم. به این شکل می‌توانم متن را انتخاب کنم. همچنین با دو بار کلیک روی متن، کلمه انتخاب می‌شود و با سه بار کلیک، پاراگراف انتخاب می‌شود و متن انتخاب شده است. جلوتر دوباره این موضوع را با مثال توضیح می‌دهم. برای مثال، متن موردنظرم را انتخاب می‌کنم. از بخش Font، هر فونتی را که مدنظرم بود از لیست فونت‌هایی که روی Windows من نصب شده، می‌توانم انتخاب کنم و هرکدام را که خواستم روی متن اعمال کنم. برای مثال، از بخش فونت فونت B Zar را انتخاب می‌کنم. می‌بینید فونت این با قبل متفاوت شد. دوباره می‌توانم متن را انتخاب می‌کنم. این بار فونت B Titr را انتخاب کنم. همچنین می‌توانم نام فونت را در همین کادر می‌توانم نام فونت را در همین کادر جست‌وجو کنم؛ مثلاً نازنین یکی از فونتهای معروفی است که فونت B Nazanin که زیاد از آن استفاده می‌کنیم. حالا نمایش داده شده و می‌توانیم آن را انتخاب کنیم. برای راحتی، حرف B را می‌نویسم تا فونت‌های فارسی مانند B Nazanin نمایش داده شوند. فونت‌های B Nazanin، B Zar و B Titr از فونت‌های پرکاربرد هستند. به این شکل توانستم فونت را تغییر بدهم. اگر بعد از تغییر فونت بخواهم ادامه متن را بنویسم، با همان فونت انتخاب‌شده نوشته می‌شود. پس ابزار اول، Font بود. ابزار بعدی در این گروه، دارم، Font Size است. کاربردش تغییر اندازه فونت است. متنی را انتخاب می‌کنم. این ابزار نشان می‌دهد که اندازه اندازه فونت من است. می‌توانم روی فلش کلیک کنم و یکی از اندازه‌های موجود را انتخاب کنم. مثلاً اندازه ۱۶، یا را انتخاب کنم. اگر نگاه کنید، بعضی اندازه‌ها در این فهرست نیستند؛ مثلاً بعد از ۱۲، اندازه وجود ندارد و بعد از و ۱۵، عدد دیده می‌شود. این‌ها اندازه‌های پیش‌فرض هستند؛ اما هر اندازه‌ای که بخواهید، می‌توانید به‌صورت دستی وارد کنید. حتی اگر اندازه‌ای کوچک‌تر از در فهرست نباشد، می‌توانم متن انتخاب‌شده را انتخاب کنم و مثلاً با صفحه‌کلید عدد را بنویسم و Enter بزنم. حالا اندازه فونت شده است. یا مثلاً اگر اندازه در فهرست نیست، می‌توانم عدد را بنویسم و اندازه را تغییر بدهم؛ با اینکه در این فهرست عدد وجود نداشت. این اعداد اندازه‌های پیش‌فرض هستند. برای راحتی کار، دو ابزار با نماد حرف A داریم؛ یکی با فلش رو به بالا و دیگری با فلش رو به پایین. قرار داده شده‌اند و به‌راحتی می‌توانم با این فلش رو به بالا، اندازه فونت را بزرگ‌تر می‌کند و فلش رو به پایین، آن را کوچک‌تر می‌کند. می‌توانم از این دو ابزار هم خیلی سریع استفاده کنم. از اینجا به بعد دقت کنید؛ وقتی ماوس را روی یکی از ابزارهای ابزارهای نرم‌افزار Word می‌برید، که این قابلیت در سایر نرم‌افزارهای Office هم وجود دارد، در پایین آن یک توضیح نمایش داده می‌شود. مثلاً وقتی ماوس را روی ابزار A با فلش رو به بالا می‌برم، عبارت Increase Font Size نمایش داده می‌شود؛ یعنی اندازه فونت را افزایش می‌دهد. کنار آن هم میانبر نوشته شده است: Ctrl+Shift+> یعنی با این کلیدهای ترکیبی می‌توانید همان کار را با صفحه‌کلید انجام دهید. روی ابزار کناری هم میانبر برعکس نمایش داده می‌شود: Ctrl+Shift+< که با آن می‌توانید اندازه فونت را بدون اینکه روی ابزار بروید و کلیک روی ابزار، با صفحه‌کلید هم انجام دهید. ابزار بعدی Bold است. کاربرد آن پررنگ یا ضخیم‌کردن متن است. مثلاً عبارت «پویا حیاتی» را انتخاب می‌کنم. ابزار Bold با نماد آن حرف B ضخیم است و وقتی روی آن کلیک کنم، ضخامت متن بیشتر می‌شود و متن Bold می‌شود. اگر ماوس را روی آن نگه دارم، میانبر Ctrl+B نمایش داده می‌شود. این استفاده می‌کنیم یعنی من می‌توانم متن را انتخاب کنم و روی صفحه‌کلید Ctrl+B را بزنم؛ Bold حذف می‌شود و با زدن دوباره، Bold اضافه می‌شود. بگذارید اندازه متن را کمی بیشتر کنم تا بهتر دیده شود. می‌بینید که با کلید میانبر صفحه‌کلید می‌توانم این کار را انجام بدهم. یک نکته مهم را هم در نظر داشته باشید. اگر فونت عبارت «پویا حیاتی» را روی فونت B Titr قرار بدهم، اگر متن را Bold کنم، با حالت غیربولد تفاوتی ندارد. این موضوع به ویژگی‌های خود فونت برمی‌گردد؛ یعنی ممکن است این فونت حالت Bold جداگانه نداشته باشد و از ابتدا ضخیم طراحی شده باشد. بنابراین اگر در بعضی فونت‌ها بین حالت Bold و عادی تفاوتی ندیدید، به‌خاطر نوع خود فونت است و مشکلی برای نرم‌افزار پیش نیامده است. ابزار بعدی Italic است که با حرف I مایل نمایش داده می‌شود و برای کج‌کردن متن است. دوباره می‌توانم متن را متن را انتخاب کنم و روی ابزار Italic می‌کنم، متن حالت مایل پیدا می‌کند. در متن فارسی شاید خیلی زیبا نباشد، اما در متن انگلیسی زیباتر دیده می‌شود. مثلاً برای متن انگلیسی از Italic استفاده می‌کنم و ممکن است ظاهر زیباتری داشته باشد. می‌توانم متن Italic‌شده را انتخاب کنم و دوباره با کلیک روی Italic آن را غیرفعال کنم تا به حالت قبل برگردد. ابزار بعدی Underline است که زیر متن می‌کشد. می‌توانم متن را انتخاب کنم و روی حرف U که خطی زیر آن دارد، کلیک کنم تا زیر متن کنار ابزار Underline یک فلش وجود دارد که با آن می‌توانیم خط‌های مختلفی زیر متن رسم کنیم. ساده‌ترین حالت یک خط ساده است. می‌توانم مثلاً حالت دوخطی را انتخاب کنم تا دو خط زیر متن کشیده شود. یا می‌توانم یک خط موج‌دار زیر متن بکشد. هرکدام از گزینه‌های این بخش را می‌توانم انتخاب کنم. حتی می‌توانم رنگ خط را تغییر بدهم؛ مثلاً یک خط قرمز زیر متن بکشم یا حالت نقطه‌چین را انتخاب کنم. همان‌طور که در تصویر می‌بینید، می‌توانم شکل‌های مختلفی به خط زیر متن بدهم. همچنین می‌توانم رنگ خط را قرمز کنم. با انتخاب More Underlines به گزینه‌های بیشتری دسترسی پیدا می‌کنم تا انتخاب‌های بیشتری داشته باشم. مثلاً یکی از گزینه‌ها را انتخاب می‌کنم تا خط زیر متن واضح‌تر باشد. ابزار بعدی Strikethrough است؛ یعنی خط‌کشیدن روی متن. مثلاً عبارت «پویا حیاتی» را انتخاب می‌کنم و اگر روی این ابزار بزنم، خطی روی متن کشیده می‌شود. این ابزار کجا کاربرد دارد؟ ابتدا آن را غیرفعال می‌کنم تا متن به حالت عادی برگردد. برای مثال، در متنی نوشته‌ام «آقا / خانم فلانی». اگر نامه مربوط به یک خانم باشد، واژه «آقا» را انتخاب می‌کنم و روی Strikethrough می‌زنم تا خطی روی «آقا» کشیده شود. در نتیجه مشخص می‌شود که ادامه نام مربوط به یک خانم است. ابزار بعدی Subscript است؛ یعنی نوشتن متن به‌صورت زیرنویس، مثل عدد در فرمول H₂O که پایین‌تر نوشته می‌شود. برای مثال، اگر بخواهم عدد را پایین بیاورم، آن را انتخاب می‌کنم و روی ابزار Subscript می‌زنم تا عدد پایین خط قرار بگیرد. حالا مثال H2O را به انگلیسی می‌نویسم. ابتدا H2O را تایپ می‌کنم، سپس عدد را انتخاب می‌کنم و روی ابزار Subscript می‌زنم تا عدد پایین قرار بگیرد و به‌صورت زیرنویس نمایش داده شود. در مقابل، ابزار Superscript را داریم؛ یعنی نوشتن متن به‌صورت بالانویس. مثلاً اگر بخواهم عدد را بالای خط ببرم، آن را انتخاب می‌کنم و روی Superscript می‌زنم. لازم نیست حتماً یک عدد را انتخاب کنیم؛ می‌توانیم هر حرف یا کاراکتری را انتخاب کنیم و آن را بالا ببریم. هر چیزی که انتخاب شود، به‌صورت بالانویس نمایش داده می‌شود. حتی می‌توانم فقط حرف A را انتخاب کنم و بالا ببرم. دقت کنید که تمام ابزارهای گروه Font را می‌توانیم روی هر کاراکتر اعمال کنیم. لازم نیست حتماً تمام کلمه یک ویژگی یکسان داشته باشد؛ هر کاراکتر به‌صورت مجزا می‌تواند ویژگی متفاوتی از گروه Font داشته باشد و طراحی شود. هر تغییر دیگری روی آن اعمال شود. مثلاً فرض کنید حرف A را به‌اشتباه بالانویس کرده‌ام. دوباره می‌توانم A را انتخاب کنم و روی ابزاری که در بالا فعال نمایش داده می‌شود، کلیک کنم تا دوباره به حالت اول برگردد. همچنین طبق روال قبلی، اگر ماوس را روی هر ابزار نگه دارید، میانبر صفحه‌کلید آن هم نمایش داده می‌شود. گزینه بعدی Text Highlight Color است که برای رنگی‌کردن پس‌زمینه متن استفاده می‌شود. اگر بخواهید متن را هایلایت کنید تا واضح‌تر دیده شود، مثلاً می‌خواهم عبارت «پویا حیاتی» را هایلایت کنم. ابزار Text Highlight Color به‌صورت پیش‌فرض روی رنگ زرد است، اما با فلش کنار آن رنگ‌های دیگر هم نمایش داده می‌شوند. با انتخاب زرد، انگار با ماژیک متن را هایلایت کرده‌ایم. مثلاً می‌خواهم واژه «حیاتی» را با رنگ دیگری هایلایت کنم؛ پس رنگ خاکستری را انتخاب می‌کنم. اگر بخواهم هایلایت را حذف کنم، تمام متن را انتخاب و روی No Color بزنم می‌کنم تا هایلایت حذف شود. همچنین می‌توانم برای هر دو واژه یک رنگ هایلایت انتخاب کنم. ابزار بعدی Font Color است؛ یعنی تغییر رنگ متن. متن به‌صورت پیش‌فرض با رنگ مشکی نوشته می‌شود؛ مانند زمانی که با خودکار یا مداد مشکی می‌نویسیم. می‌تواند رنگ‌های متفاوتی داشته باشد. مثلاً واژه «پویا» را انتخاب می‌کنم. از ابزار Font Color می‌توانم هر رنگی را که بخواهم انتخاب کنم. مثلاً واژه «پویا» را قرمز می‌کنم، واژه «حیاتی» را انتخاب می‌کنم و آن را آبی می‌کنم. هر رنگی که بخواهید می‌توانید انتخاب کنید. دوباره تأکید می‌کنم چون این ابزارها روی هر کاراکتر اعمال می‌شوند. بگذارید کمی روی این قسمت Zoom کنم. حتی می‌توانم یک حرف را زرد و حرف دیگر را بنفش کنم. می‌بینید که هر کاراکتر را می‌توان با رنگی متفاوت نمایش داد. حالا واژه «حیاتی» را کامل انتخاب می‌کنم. در بخش Font Color، تعدادی رنگ آماده نمایش داده شده است. بخش Standard Colors و گزینه More Colors هم وجود دارند. در More Colors می‌توانید بر اساس مدل RGB، یعنی Red، Green و Blue، رنگ‌های مختلف انتخاب کنید یا کد Hex، یعنی کد شش‌رقمی رنگ، را وارد کنید. اگر با این موارد آشنا هستید، می‌توانید از آن‌ها استفاده کنید. همچنین می‌توانید ماوس را روی طیف رنگ‌ها و هر رنگی را که خواستید قرار دهید و میزان شفافیت رنگ را کم یا زیاد کنید. مثلاً این رنگ را انتخاب می‌کنم. رنگی که می‌سازید، در این بخش پیش‌نمایش داده می‌شود و با زدن OK همان رنگ روی متن اعمال می‌شود. از این به بعد، رنگ در بخش Recent Colors نمایش داده می‌شود و مشخص می‌کند قبلاً از این رنگ استفاده کرده‌اید. می‌توانید دوباره همان رنگ اخیر یا رنگ سفارشی‌ای را که ساخته‌اید انتخاب کنید و از آن استفاده کنید. از آن استفاده کنید. همچنین می‌توانیم از Gradient هم می‌توانیم استفاده کنیم. مثلاً واژه «پویا» را انتخاب می‌کنم و فونت B Titr را انتخاب می‌کنم تا واضح‌تر دیده را روی B Titr می‌گذارم. Gradient یعنی حرکت تدریجی از یک رنگ به رنگ دیگر. وقتی ماوس را روی Gradient می‌برم، حالت‌های مختلفی نمایش داده می‌شوند که می‌توانم هرکدام را روی متن اعمال کنم. در این حالت، یک Gradient رنگی به فونت می‌دهد. می‌توانیم از Gradient برای زیباترکردن نوشته استفاده کنیم. این موضوع به سلیقه شما بستگی دارد. این موضوع به سلیقه شما بستگی دارد که چگونه از امکانات Word برای زیباترکردن متن استفاده کنید. البته معمولاً در متن‌های عادی معمولاً در متن‌های عادی این همه تغییر اعمال نمی‌کنیم؛ اما چون این آموزش جامع است، تمام امکانات را توضیح می‌دهم تا با همه آن‌ها آشنا باشید. برگردیم دوباره به آموزش. بگذارید من کمی این بخش را مرتب کنم تا کامل دیده شود. ابزار بعدی Clear All Formatting است. کاربرد آن چیست؟ تمام تغییرات قالب‌بندی را حذف می‌کند و متن را به حالت پیش‌فرض برمی‌گرداند. هر چیزی که در Word می‌نویسیم، شامل متن و قالب‌بندی است. مثلاً اینجا عبارت «پویا حیاتی» را به انگلیسی نوشته‌ایم. خود متن یک محتوا دارد و هم‌زمان قالب و طراحی‌هایی روی آن اعمال شده است؛ یعنی تمام فرمت‌هایی که به آن داده‌ایم. مثلاً متن را انتخاب کرده و Bold کرده‌ایم، هایلایت کرده‌ایم و رنگ متن را تغییر داده‌ایم یا آن را به‌صورت زیرنویس درآورده‌ایم. در هر حالت، متن «پویا حیاتی» شامل خود کاراکترها و همچنین ویرایش‌ها، طراحی‌ها و قالب‌هایی است که روی آن اعمال کرده‌ایم. اگر بخواهیم اگر بخواهیم این قالب‌بندی را آن را به حالت پیش‌فرض برگردانیم، کافی است متن، کلمه یا بخش موردنظر را انتخاب و از ابزار Clear All Formatting استفاده کنیم. با کلیک روی آن، متن تا به حالت پیش‌فرض برگردد. تنها نکته این است که ممکن است Highlight باقی بماند، چون Highlight مانند ماژیکی است که کشیده شده و باید آن را جداگانه پاک کنیم. دوباره مثال را انجام می‌دهم؛ مثلاً متن را Bold می‌کنم، رنگ آن را قرمز می‌کنم و بعد روی Clear All Formatting می‌زنم تا به حالت پیش‌فرض برگردد. پس می‌توانیم از ابزار Clear All Formatting برای حذف قالب‌بندی استفاده کنیم. تا اینجا ابزارهای اصلی را یک ابزار دیگر، WordArt است که جلوتر در تب‌های دیگر توضیح می‌دهیم. این ابزار در این بخش زیاد استفاده توضیح داده می‌شود. ما اکنون در گروه ابزارهای Font نمی‌شود. هستیم. بعضی از گروه‌های ابزار یک فلش کوچک در گوشه پایین دارند. این فلش کوچک ما را به تنظیمات بیشتر همان گروه می‌برد. ابزارهای پرکاربرد در Ribbon قرار دارند، و استفاده زیادی دارند، در حالی که بعضی ابزارهای دیگر قرار گرفته‌اند. پنجره تنظیمات بیشتر قرار گرفته‌اند. که اکنون آن‌ها را هم توضیح می‌دهم. اگر روی فلش کوچک کلیک کنم، با کلیک روی این فلش، پنجره تنظیمات Font باز می‌شود. میانبر ورود به این پنجره Ctrl+D است. یعنی اگر روی صفحه‌کلید Ctrl و D را فشار بدهم، پنجره Font باز می‌شود. بعضی گزینه‌های این پنجره برایمان آشنا هستند؛ مثل Font، Font Style و حالت Regular، Italic و Bold، همچنین Size. بخش Size هم در این پنجره قرار دارد. جلوتر درباره Complex Scripts و Latin Text هم صحبت می‌کنیم. در این پنجره Font Color و سایر تنظیمات و همچنین Effects قرار دارند. Strikethrough را گفتیم، اما گزینه Double Strikethrough هم وجود دارد. در Strikethrough یک خط روی متن می‌کشیدیم؛ اگر Double Strikethrough را انتخاب کنم، دو خط روی متن کشیده می‌شود؛ یعنی به‌جای یک خط، دو خط روی متن قرار می‌گیرد. Small Caps چه کاری انجام می‌دهد؟ حروف کوچک را به حروف بزرگ با اندازه کوچک‌تر تبدیل می‌کند. برای مثال، برای مثال، عبارت PooyaTech را نوشته‌ام؛ حروف P و T را به‌صورت بزرگ و بقیه حروف را به‌صورت حروف کوچک نوشته‌ام. همه متن را انتخاب می‌کنم و از گزینه Small Caps را فعال می‌کنم. ببینید چه اتفاقی می‌افتد. تمام حروف به شکل بزرگ نمایش داده می‌شوند، اما حروفی که از ابتدا با حالت Capital نوشته شده بودند، کمی بزرگ‌تر دیده می‌شوند و ظاهر جذابی به متن می‌دهند. با Ctrl+Z به حالت قبل برمی‌گردم و دوباره مثال را انجام می‌دهم. حرف P و T به‌صورت Capital و بقیه حروف Small هستند. هستند. دوباره وارد تنظیمات بیشتر می‌شوم و گزینه Small Small Caps را فعال و روی OK کلیک می‌کنم. همه حروف به شکل بزرگ نمایش داده می‌شوند، اما حروفی که از ابتدا Capital بودند، کمی بزرگ‌تر هستند. گزینه All Caps تمام حروف را به حروف بزرگ تبدیل می‌کند و دیگر تفاوتی بین آن‌ها نمی‌گذارد. متن را انتخاب می‌کنم و All Caps را فعال می‌کنم تا همه حروف به‌صورت بزرگ نمایش داده شوند. حالا می‌توانید تفاوت این دو حالت را کامل ببینید. گزینه Hidden متن را مخفی می‌کند و می‌تواند کاربردهای مختلفی داشته باشد و انتخاب آن به نیاز شما بستگی دارد. دوباره پنجره Font را باز می‌کنم و روی Hidden می‌زنم و OK را انتخاب می‌کنم. متن وجود دارد، اما نمایش داده نمی‌شود. سه ابزار کاربردی دیگر هم در Word وجود دارند که شاید کمتر به آن‌ها پرداخته شده باشد. اولین ابزار Scale است که اندازه کاراکترها را به‌صورت درصدی کشیده‌تر یا فشرده‌تر می‌کند. یعنی می‌توانیم متن را در عرض کشیده یا فشرده کنیم. مثلاً عبارت PooyaTech را انتخاب می‌کنم و وارد تنظیمات بیشتر Font و سپس تب Advanced می‌شوم. مقدار Scale اکنون درصد است؛ اگر آن را روی درصد بگذارم، متن کشیده‌تر می‌شود. اگر دوباره مقدار را روی درصد قرار بدهم، متن فشرده‌تر می‌شود. بنابراین می‌توانیم عرض متن را افزایش دهیم یا آن را فشرده کنیم. این کار با ابزار Scale انجام می‌شود. ابزار بعدی Spacing است که فاصله بین کاراکترها را تغییر می‌دهد. برای مثال، عبارت «پویا تک» را انتخاب می‌کنم و وارد تنظیمات Font و تب Advanced می‌شوم. در بخش Spacing می‌توانم حالت Expanded یا Condensed را انتخاب کنم. اگر Expanded را انتخاب کنم، گزینه‌ای به نام By ظاهر می‌شود که مشخص می‌کند فاصله چقدر باشد. می‌توانم هر مقداری مانند یا pt وارد کنم. مثلاً pt را می‌گذارم و روی OK می‌زنم. می‌بینید که بین کاراکترها فاصله ایجاد شده است. پس می‌توانیم فاصله بین حروف را تغییر بدهیم. این حالت ممکن است در متن فارسی تغییر بدهیم. برای فارسی شاید خیلی زیبا نباشد؛ با Ctrl+Z به حالت قبل برمی‌گردم و متن را به انگلیسی می‌نویسم. در متن انگلیسی نتیجه زیباتر است. متن را انتخاب می‌کنم. انتخاب می‌کنم و در بخش Spacing فاصله را افزایش می‌دهم. می‌توانم مقدار را دستی مثلاً روی pt بگذارم و OK را بزنم تا متن با فاصله بیشتر نمایش داده شود. دقت کنید بین حروف، کاراکتر Space واقعی وجود ندارد. یعنی اگر Backspace بزنم، به‌جای حذف فاصله، خود کاراکتر حذف می‌شود. این فاصله به‌صورت نرم‌افزاری به حروف اضافه شده است. وقتی یک حرف را انتخاب می‌کنم، فاصله همراه همان حرف انتخاب می‌شود و یک کاراکتر جداگانه نیست؛ یعنی فاصله واقعی به متن اضافه نشده است. ابزار بعدی Position است که جایگاه متن را نسبت به خط اصلی تغییر می‌دهد. مثلاً عبارت «پویا تک» را انتخاب می‌دهم و دوباره وارد تنظیمات بیشتر می‌شوم. در بخش Position می‌توانم متن را نسبت به خط بالا یا پایین ببرم. در قسمت Preview هم نتیجه نمایش داده می‌شود. حالت Normal دقیقاً روی خط اصلی قرار دارد. با انتخاب Raised، متن بالاتر می‌رود و با Lowered پایین‌تر قرار می‌گیرد. پس با این ابزار می‌توانیم جای متن را نسبت به خط اصلی بالا یا پایین ببریم. تمام این ابزارها را روی متن دلخواهی که اینجا دارم اعمال کنم تا یک مثال کامل ببینیم. برای مثال، این خط را انتخاب می‌کنم و فونت آن را B Titr و رنگش را قرمز می‌کنم. بخش دیگری را انتخاب و Bold می‌کنم. هرجایی را که بخواهم، می‌توانم انتخاب و تغییر بدهم. مثلاً واژه «نرم‌افزار» را انتخاب و Underline می‌کنم و واژه «فارسی» را زیر خط می‌برم. واژه دیگری را بالاتر می‌برم یا آن را بالانویس می‌کنم. بخش مهم را با رنگ زرد Highlight می‌کنم. برای ادامه مثال، عبارت «شرایط سخت تایپ به پایان می‌رسد» را انتخاب می‌کنم و وارد تنظیمات بیشتر می‌شوم تا بین حروف آن فاصله ایجاد کنم. متن با فاصله بیشتری نمایش داده شود. سپس آن را انتخاب می‌کنم و سپس Position را روی Raised می‌گذارم تا تفاوت را ببینید. این خط اصلی ماست و متن نسبت به آن بالاتر قرار گرفته است. این حالت شبیه Superscript است، اما کارکرد متفاوتی دارد. در Superscript یا Subscript، وقتی متنی را بالا یا پایین می‌بریم، اندازه فونت آن هم کوچک‌تر می‌شود؛ درست مانند بالانویس یا زیرنویس. اما در Position، همان فونت با همان اندازه فقط نسبت به خط مرجع جابه‌جا می‌شود. حالا اگر همین متن را پایین بیاورم و حالت Lowered را انتخاب کنم، می‌بینید که نسبت به خط اصلی پایین‌تر نمایش داده می‌شود. این هم ابزارهای بخش Font بود. در پایان، روش‌های انتخاب متن را دوباره مرور می‌کنیم. برای انتخاب متن گفتیم می‌توانیم ماوس را به هرجایی که خواستیم ببریم و با کلیک و کشیدن، متن را انتخاب کنیم. به این شکل می‌توانیم تمام متن را انتخاب کنیم. اگر روی یک کلمه یک بار کلیک کنم، مکان‌نمای ماوس در آن محل قرار می‌گیرد. با دو بار کلیک، کلمه به‌طور کامل انتخاب می‌شود و اگر با ماوس سه بار پشت سر هم کلیک کنم، پاراگراف به‌طور کامل انتخاب می‌شود. بنابراین لازم نیست تمام متن را با ماوس بکشیم و انتخاب کنیم. اگر در هر نقطه از پاراگراف سه بار پشت سر هم کلیک کنیم، کل پاراگراف انتخاب می‌شود. پاراگراف، همان‌طور که می‌دانیم، از ابتدای متن تا زمانی است که کلید Enter را بزنیم؛ تمام آن بخش یک پاراگراف محسوب می‌شود. برای مثال، اگر اینجا کلمه «سلام» را بنویسم و Enter بزنم، یک پاراگراف ساخته می‌شود و با سه بار کلیک، فقط همان پاراگراف انتخاب می‌شود. حالا مثلاً می‌نویسم: سلام دوستان چطورید؟ با سه بار کلیک روی این بخش، تمام این متن یا پاراگراف انتخاب می‌شود. پس از این روش برای انتخاب کلمه، خط یا پاراگراف می‌توانید استفاده کنید.